De film begint op het moment dat Dalva uit huis geplaatst wordt en haar vader gearresteerd. In het opvangcentrum botst Dalva met alles wat “normaal kind-zijn” inhoudt. Ze weigert aanvankelijk mee te doen aan lessen of spel en blijft loyaal aan haar vader. Via haar contact met begeleidster Samia en het andere meisje Jayden
begint langzaam duidelijk te worden wat Dalva is ontnomen en hoe diep de beïnvloeding van haar vader zit.
Regisseur Emmanuelle Nicot kiest voor een sobere, observerende stijl die de verwarring van Dalva voelbaar maakt. De film onderzoekt trauma zonder sensatie, toont het misbruik niet expliciet, maar via de gevolgen en toont hoe zorg en duidelijke grenzen langzaam vertrouwen kunnen herstellen.
Dalva is geen gemakkelijke film, maar wel een integere en meelevende. Door consequent bij het perspectief van het kind te blijven, dwingt het verhaal respect af. Dalva is een subtiele balanceeract tussen een weerzinwekkende realiteit en een teder, binnenstebuiten gekeerd coming-of-ageverhaal.
DALVA WERD DOOR 70 BEZOEKERS GEWAARDEERD MET EEN 4,45
3,5
