Ierland, jaren tachtig. Het havenstadje waar kolenhandelaar Bill Furlong woont, wordt gecontroleerd door de katholieke kerk. Terwijl hij hard werkt om zijn gezin te onderhouden, ontdekt hij verontrustende geheimen in een tuchthuis dat wordt gerund door de katholieke Magdalenazusters. Bill kan zelf geen woorden geven aan de oude pijn die hem van binnenuit opvreet, maar via spaarzame flashbacks zien we een volwassene die voor het eerst naar het gewonde kind in zichzelf kijkt.
Het is een gitzwarte bladzijde in de Ierse geschiedenis: de Magdalena-wasserijen. Tussen 1922 en 1996 werden 10 wasserijen in het land door een viertal rooms-katholieke congregaties gebruikt als tuchthuizen voor vrouwen en meisjes die in hun ogen ‘gevallen’ waren. Zij werden aan het werk gezet en met harde hand gecorrigeerd in kille gebouwen met vergrendelde deuren, hoge muren en onbereikbare ramen.
De film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Claire Keegan, richt zich niet op het lot van de vrouwen zelf. Regisseur Mielants is in zijn films vooral geïnteresseerd in de reactie van degenen die het allemaal zien gebeuren. Gaan zij doof en blind verder met hun dagelijkse leven – of komen ze in actie? Het is een moreel dilemma dat vandaag, in tijden waar ons dagelijks beelden van onbeschrijflijke oorlogsgruwel bereiken, even actueel is als toen.
SMALL THINGS LIKE THESE WERD DOOR 144 BEZOEKERS GEWAARDEERD MET EEN 4,11
-
