In de zomer van 1891, een jaar na Vincent van Gogh’s dood, ontdekt zijn vaste postbode
een onbezorgde brief van de kunstenaar aan zijn broer Theo en stuurt hij zijn humeurige,
zeer dronken zoon Armand op pad om hem alsnog af te leveren. Armand ontdekt dat Theo
kort na Vincent is overleden en reist af naar Auvers. Vincent’s zelfmoord zo vlak voor zijn op
handen zijnde doorbraak heeft velen verbaasd en Armand hoopt iets van het mysterie
rondom zijn dood op te helderen door gesprekken met de mensen die hem kenden.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal en het blijkt lastig om de feiten over Vincent’s
getroebleerde leven te achterhalen, maar gaandeweg krijgt hij meer en meer respect voor
Van Gogh’s leven en zijn onsterfelijke schilderijen.

“Ieder frame een schilderij”, deze in filmrecensies vaak gebruikte opmerking is bij geen
enkele film ooit zo waar geweest als bij ‘Loving Vincent’. Je komt er niet onderuit in de
waardering van de film: er bestaat geen hommage aan Van Gogh die met meer ijver en
toewijding is gemaakt. Grofweg 65.000 olieschilderijen werden door meer dan 100
kunstenaars in de stijl van Van Gogh geschilderd om dit misdaad mysterie te verfilmen. Het
resultaat is ontzagwekkend. Hier staat het verhaal in dienst van het beeld, iets wat best
verkeerd kan uitpakken; denk aan films als ‘Avatar’ en ‘What Dreams May Come’ die louter
indruk wilden wekken met prachtige beelden en technische hoogstandjes maar die verder
niets om het lijf hadden.

De bereidwillige kijker zal het snel opvallen dat het monnikenwerk van ‘Loving Vincent’ er
niet puur en alleen is om indruk op ons te maken. Door Van Gogh’s schilderijen zo prachtig
tot leven te wekken zonder de essentie van die schilderijen te verliezen, vangt de film de
rede waarom Van Gogh, het getroebleerde buitenbeentje wiens werk bij leven nauwelijks
werd gewaardeerd, nu vaak wordt gezien als de vader van de moderne kunst. Als je ooit
voor Van Gogh’s schilderijen hebt gestaan en hoopte dat ze tot leven zouden komen, is dit
je kans.