De op de werkelijkheid gebaseerde film over Florence Foster Jenkins laat zien dat Meryl
Streep ook heel goed vals kan zingen.
De harde waarheid over amateursopraan Florence Foster Jenkins (1868-1944) is dat ze niet
zingen kon. Piano spelen kon ze wel — als meisje gaf ze recitals als 'Little Miss Foster' en
ontdekte ze het elixir van optreden voor publiek. Haar schatrijke vader belette haar om haar
in zijn ogen misplaatste droom van een muziekcarrière te realiseren; dat moet het moment
zijn geweest dat ze besloot om zich van negatieve oordelen niets meer aan te trekken.
Na een kort huwelijk waar ze syfilis aan overhield en een chronische armblessure haar het
pianospelen onmogelijk maakte, stortte Jenkins zich op een carrière als zangeres. Een forse
erfenis, een lovende moeder en een beschermende manager en levenspartner (St. Clair
Bayfield) effenden het pad naar een sleutelpositie in de New Yorkse society en naar het
podium, waar ze in zelfontworpen kostuums tableaux vivants en recitals opvoerde voor een
gegeneerd, maar discreet publiek van bekenden.
Haar man aanbidt haar en zorgt ervoor dat alle kritiek haar niet bereikt. Haar cultstatus reikt
zo ver dat uiteindelijk een optreden in Carnegie Hall volgt.
De drie hoofdrolspelers, Meryl Streep als Florence Foster Jenkins, Hugh Grant als haar man
en Simon Helberg als begeleidend pianist hebben voor een hilarische film gezorgd.
De film Florence Foster Jenkins werd door 153 bezoekers gewaardeerd met een 4.36
4,5
